Ağlayan Çocuklar - Necip Fazıl KISAKÜREK

Ağlayan Çocuklar  Kafesli evlerde ağlar çocuklar,  Odalarda akşam olurken henüz.  O zaman gözümün önünde parlar,  Buruşuk buruşuk, ağlayan bir yüz.  Ne vakit karanlık kaplasa yeri,  Başlar çocukların büyük kederi;  Bakınır, korkuyla dolu gözleri:  Ya artık bir daha olmazsa gündüz?  Gittikçe kesilir derken sedalar,  Gece; bir siyah el gözümü bağlar;  Duyarım, içime sığınmış, ağlar,  Bir ufacık çocuk, bir küçük öksüz...  Necip Fazıl KISAKÜREK